تبذير و تقتير بوده باشد و آداب مستحبه و مكمله را نيز در آنها به جاى آورد . مثل دادن قبل از سؤال و مبادرت و تعجيل نمودن و تعيين كردن از براى هر روز و هر هفته و هر ماه ، صدقه را و تعيين كردن اوقات مخصوصه را از براى دادن غير آن ، مثل وقت عشاء شب جمعه ، ماه رمضان ، ايام ذى الحجه و عيد غدير در پنهانى و در سردادن ، و اهل فضل و كمال و تقوى را مقدم داشتن و دادن از احبّ و اطيب مال و دادن تا به حدّ رفع فقر و حصول غنى و دست خود را بوسيدن و التماس دعا از سائل نمودن و عطيّه خود را قليل شمردن و بسيار ندانستن و ساير آدابى ديگر كه در مواضع آنها مذكور است و اين مختصر گنجايش ذكر آنها را ندارد . و در حديث نبوى است كه هركس كه تكسب بنمايد مال حلالى را ، پس محفوظ بدارد به آن آبروى خود را ، يعنى طمع در خلق ننمايد و كلّ و ثقل برغير نشود و نفقات و حوائج خود را به آن بگذارند و صلهء رحم خود را به آن به جاى آورده و سرپرستى بنمايد به آن همسايه خود را ، هر آينه ملاقات مىنمايد خداى را در روز قيامت و حال آنكه روى او مثل ماه شب چهارده مىباشد و هركس كه مال حرامى را بيابد و كسب كند و به آن تفاخر ، تكاثر و ريا بنمايد ؛ هر آينه ملاقات مىنمايد خداى را در روز قيامت در حالتى كه خداوند بر او غضب‌دار مىباشد « 1 » .

--> ( 1 ) . كنز العمال 4 : 12 / 9247